REISVERSLAG WERKBEZOEK NOVEMBER 2010.

Als stichtingsbestuur hebben we afgelopen november weer een werkbezoek gebracht aan onze school in Serrekunda de wijk Ebotown in Gambia, met uitzondering van Johan, die jammer genoeg verhinderd was.

De ontvangst was weer overweldigend, alle kinderen stonden luidkeels te schreeuwen:Welcome – welcome – welcome, net zolang tot ze bijna niet meer konden.Meegereisde streekgenoten: Henk en Marita Slagers uit Enter, Paul en Lisettte Hondebrink uit Almelo, Josephine Kok uit Nijverdal en de Fam. Morrenhof waren ook getuige van deze warme ontvangst.De headmaster Sosseh Colley met z'n Team waren dan ook apentrots om “hun school” te laten zien en hoe alles functioneerde.Henk en Marita beiden uit het onderwijs gingen direct voor de klas staan om onderwijs te geven in het Engels en liedjes zingen van Vader Jacob. Heerlijk om dat te zien.

Tevens waren er twee stagiaires, Ruth uit het Twentse Bornebroek en Melissa uit Denekamp, die momenteel stage lopen in het Ziekenhuis in Banjul.Ze zijn vierdejaars studenten in de verpleging en hebben gekozen om in het arme Gambia stage te lopen voor eigen rekening, want een vergoeding zit er niet in. Deze dames waren ook erg onder de indruk van de school.

De Oma's stonden te koken in het keukentje aan de achterkant van de school, wat ze iedere dag doen om alle kinderen van een warme maaltijd te voorzien.De boom op het schoolpleintje was flink gegroeid en zag er mooi uit en gaf veel schaduw.Toch moet deze boom weg, omdat de wortels de septic tank kapot maken.Dus de maten van het schoolpleintje zijn genomen door Harry. De bedoeling is, dat er 2 grote parasols geplaatst worden voor de schaduw, deze worden mede gesponsord door het TheaterHoteluit Almelo.

De stagiaires Melissa en Ruth hebben ons hun onderkomen laten zien bij het Ziekenhuis.Het was een verschrikking, vreselijk heet en de hygiëne liet duidelijk te wensen over.De muizen in hun verblijf vonden het natuurlijk wel hardstikke leuk.De Dames koken nooit en eten ieder dag brood. Dus een etentje met ons kwam goed van pas.Beiden hadden op dezelfde dag zelfstandig hun eerste bevalling gedaan, Melissa vertelde: vuurdat ik het wist was de Baby der oet, dat was schrikken. overigens is het wel zo dat de sterfte onder de baby's erg groot is. De gezondheidszorg laat nogal wat te wensen over.Maar Melissa en Ruth hebben zich gepresenteerd als spontane en vlotte babbelaars en altijd vrolijk,een lust voor het oog, zeer zeker voor de Gambianen.

Verder hebben we een nieuw stuk grond bekeken waarop we graag de lagere school willen bouwen.Het ziet er momenteel niet uit. Maar daar kan verandering in komen.Het is de bedoeling dat de Gambiaanse regering deze grond voor ons aankoopt en dan schenkt aan de stichting. De stichting moet dan de school bouwen en het onderwijs moet geleverd worden doorde overheid aldaar. Met dien verstande dat wij, de stichting Marent, de vinger in de pap hebben over de invulling van het onderwijs (het liefst de hele hand natuurlijk).Maar dit is nog een hele klus. En NATUURLIJK ZIJN WIJ WEER AFHANKELIJK VAN ONZE DONATEURS. Zonder kunnen we niet en valt dit niet te realiseren.We hebben goede kontakten met Mevr. Haddy Jagne van het Parlement die het gebied in haar portefeuille heeft, waarin de school en de nieuwe grond vertegenwoordigd zijn.Dus proberen we alles uit de kast te halen om een goed resultaat te behalen.Immers het is erg belangrijk dat onze kinderen na de kleuterschool kunnen doorstromen naar onze lagere school, waar de garantie voor goed onderwijs garant staat.Want daar doen we het voor. OOK TOEKOMST VOOR DEZE JEUGD.Dat is nog heel veel werk, maar er wordt aan gewerkt.Harry heeft bij een lokale aannemer al een schets van de nieuwe school in bespreking.

Verder hebben we de kontakten verstevigd met de lokale bevolking, dit wordt erg op prijs gesteld en de mensen zijn erg blij met “deze Hollanders”.

Helaas komt Malaria er nog veel voor en hebben de mensen vaak het geld niet om een vitamine-injectiekuur te halen in het Ziekenhuis (drie injecties kosten ongeveer 300 dalasi, dat is ongeveer 8 à 9 euro). Ze zijn er echt doodziek van en de meeste kinderen zullen hieraan binnen drie dagen kunnen sterven, wat dan ook regelmatig gebeurd. Dat is erg triest. Jullie moeten het zelf eigenlijk eens komen zien.Wie geen werk heeft, en geen onderwijs heeft genoten, heeft helemaal geen cent te makken. En dat zijn er erg veel. We weten niet half hoe goed we het hier hebben in Nederland met al die zeurende mensen. Als je daarginds bent, besef je pas hoe goed wij het hier hebben!! Zien is weten.

We hebben ook een echte Afrikaanse (gemengd: moslim en katholiek) bruiloft mee mogen maken van onze Bintu en Yankuba en hun kleine baby Harry Jr,, je weet niet wat je overkomt.Het valt niet eens uit te leggen, zo chaotisch allemaal.Er wordt niets geacteerd, alles is puur natuur. We hebben een moeder gezien die 6 uur heeft staan dansen met haar kindje op de arm. De baby moest wel helemaal geklutst zijn, in Nederland valt dat onder mishandeling denk ik. Maar dat ritme, dat kan geen Hollander volhouden. Zelfs baby Harry van vijf maand stond op schoot te “dansen” en te zwaaien. Overigens was het bruidspaar de hele avond niet met elkaar te zien, want de bruid moest op het eten letten in een kamertje en de bruidegom was elders druk.Op het feest in het zand tussen de huisjes/krotten waren wel 500 mensen en iedereen danste of hun leven ervan afhing.De rituelen waren zeer bijzonder en bijna niet te volgen, dus laat je alles maar over je heen gaan.

De tijd gaat ook daar snel, en voordat je het weet is het werk / de vakantietijd alweer voorbij.We zijn op 1 December naar de vluchthaven van Banjul gebracht door Het Hoofd van de school Sosseh en de hartstochtelijk lieve Gambianen Bintu en Yankuba met baby Harry Jr.We waren weer een hele ervaring rijker.Dus dommelen in het vliegtuig en denken aan alles wat we meegemaakt hebben.Terug naar het erg koude Nederland (van +42 graden naar –10 graden) waar we opgewacht werden door Jan Willem Holtmaat, die ons veilig naar het Oosten loodste.

De volgende dag werden we weer geconfronteerd met de nuchtere Nederlandse mentaliteit en gewoontes. Zeuren over het weer en alles wat er maar te roddelen valt, echt Nederlands toch!!!!!!

Toch zouden we het niet willen missen, onze diversiteit in de seizoenen. Heerlijk die sneeuw.Vriendelijke en warme groet van alle kinderen en het schoolteam, en vreselijk bedankt voor alles.

Ria, Harry, Rita en Henk.

Het was een waar genoegen en geeft nieuwe moed om fris door te gaan.

NIEUWSBRIEF NR. 01

Sinds kort heeft onze stichting een website en hebben we besloten om vanaf nu van elk bezoek aan Gambia een kort verslag te maken in de vorm van een nieuwsbrief. Hieronder vindt u een verslag van onze reis naar Gambia van maandag 28 januari tot en met maandag 4 februari 2008.

Dankzij de tomtom komt mijn Schiphol Travel Taxi klokslag 3 uur voorrijden. Er gaan geen andere passagiers mee, dus het gaat linea recta richting Amsterdam. De chauffeur is niet erg spraakzaam, dus ik kan nog even een dutje doen. Ik laat me zoals gebruikelijk bij de achterste vertrekhal afzetten, de meter staat inmiddels op 275 euro. Ik betaal 80 euro voor mijn retourtje en loop naar de incheck-balie van Arke Fly. Op dat moment realiseer ik me, dat we vandaag met Transavia vliegen. Dus slenter ik met mijn karretje helemaal naar de andere kant van de vertrekhallen. Daar staan Harry, Ria en Rita al op me te wachten. We maken gebruik van de self service check-in en geven onze bagage af. Daarna nog even een kopje koffie, afscheid nemen, door de douane, laatste inkopen doen en op weg naar D51, waar we om kwart over zes moeten boarden.

We hebben even niet goed opgelet, want we komen aan het eind van de pier uit bij D25 en kunnen daar niet verder. De tijd begint nou toch echt te dringen en we horen de omroepster regelmatig zeggen: “ Mr. ……and mr ... , you are delaying the flight, please board immediately, because we will start unloading your luggage”. Maar we luisteren niet erg goed naar de namen, maken er nog een grapje over en al kletsend komen we bij vertrekhal D51, waar iedereen al in het vliegtuig blijkt te zitten. Het grondpersoneel vraagt enigszins geïrriteerd waarom we zo laat zijn, maar neemt genoegen met onze uitleg. Om klokslag zeven uur zitten we in het vliegtuig, dat overigens niet helemaal vol zit en 20 minuten later komt de boeing 737 los van de baan op weg naar Malaga voor een korte tussenlanding. Van hieruit is het nog drie uurtjes vliegen. Ik heb intussen behoorlijk last gekregen van mijn oren. Om kwart over twee in de middag landen we op Yundum-airport Banjul. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot een graadje of vijfendertig. In de aankomsthal zien we de gebruikelijke chaotische taferelen rondom de lopende band. Na wat geharrewar hebben we uiteindelijk onze koffers te pakken en lopen naar de bus die ons naar Badala Park zal brengen.

Daar aangekomen blijkt het hotel erg vol te zitten. We krijgen dan ook niet de afgesproken kamers, maar we worden gedropt in Blok K. We moeten letterlijk en figuurlijk over de rotzooi heen springen om bij het gebouw te geraken. Daar moeten we de deur forceren om in de kamer te komen. Het stinkt er geweldig en er is geen water en geen stroom. We zijn de afgelopen jaren best iets gewend, maar dit gaat toch iets te ver. OP hoge poten stappen we, met een aantal andere gasten naar de receptie. Na wat heen en weer gepraat, komt een kamermeisje ons halen en brengt ons naar kamers in Blok C. Deze kamers zien er heel wat beter uit en we nemen er onze intrek.

Intussen is Sosseh, de headmaster gearriveerd en begroet ons heel vriendelijk. We spreken met hem het programma voor deze week door en drinken bij de bar een lekkere koude julbrew. ’s Avonds gaan we naar ons vaste stekkie in Kololi, restaurant African Queen. Tina, de eigenaresse verwelkomt ons met een heerlijke sambuka en ik bestel daar mijn favoriete gerecht Tahonga-beef on the iron plate. Het water loopt me zo weer in de mond.

Op dinsdagmorgen vertrekken we met onze vaste taxichauffeur mr. Moneh naar de school.

Daar krijgen we weer het traditionele warme onthaal. De kinderen staan met vlaggetjes getooid in de straat opgesteld en zingen ons uit volle borst toe ‘welcome, welcome….’

Iedereen is weer bijzonder blij dat we er zijn. We maken kennis met mrs. Nene, zij begeleidt sinds kort de kinderen in het kinderdagverblijf. Juf Fatou heeft een verrassing voor ons in petto, want ze is zwanger en zal in februari van haar vierde kindje bevallen.

In de klas van Sosseh maken we nog wat opnamen van een schrijfles. Het is fascinerend om te zien hoe gedreven de kinderen aan het werk zijn.

Daarna gaan we over tot wat zakelijke dingen. Harry controleert de bouwkundige zaken en stelt vast dat de aannemer de afspraken van ons laatste bezoek niet is nagekomen en belt hem op. Natuurlijk heeft hij weer allerlei ‘smoesjes’ en belooft ons alles deze week in orde te maken. Intussen controleer ik met Sosseh de financiën. Op een heel klein verschil na heeft hij het allemaal keurig voor elkaar!

We willen deze week heel graag een bezoek brengen aan een andere school, om een indruk te krijgen hoe er daar gewerkt wordt en welke materialen ze gebruiken. Daarvoor gaan we naar de ABC-school die gesponsord wordt door Zweden en Denen. Het is een vrij grote school, ongeveer 12 klassen en 600 kinderen. ’s Morgens gaan de kleuters naar school en ’s middags de kinderen van de lagere school. Het gebouw, van twee etages, wordt zo optimaal benut. De directrice geeft ons heel wat praktische tips en is bereid om Sosseh te ondersteunen.

De volgende dag gaan we op pad voor een aantal bankzaken en we besluiten om op de zwarte markt geld te wisselen, omdat de koers bijna 2 dalashi hoger ligt, dan bij een gewone bank. Via onze chauffeur ontmoeten we een geldwisselaar, die ons meeneemt naar een klein winkeltje met allerlei huishoudelijke artikelen. Achterin het zaakje staat onder een tafel een heuse brandkast, die bomvol zit met gesealde pakketten vol met dalashis. Met een paar plastic tassen gevuld gaan we terug naar ons hotel.

In de loop van de week hebben we een aantal Nederlanders ontmoet, die erg graag de school willen bezoeken. We gaan samen op pad en na een stop bij een begraafplaats, waar de geiten en koeien gewoon rondlopen en de kinderen aan het voetballen zijn, komen we aan bij de school. De mensen zijn zichtbaar ontroerd bij de ontvangst door de kinderen. Ik realiseer me dan, dat we toch wel iets bijzonders teweeg hebben gebracht met ons project. Natuurlijk worden de kinderen en het team getrakteerd op iets lekkers.

Daarna kijken we samen naar de film die is gemaakt tijdens de opening van de school. Fantastisch om te zien hoe de kinderen reageren als ze zich terug zien in de film. Heerlijk!

’s Avonds hebben we een bijeenkomst met de ouderraad. Op het programma staan de plannen die we in de toekomst willen realiseren. Allereerst kunnen de kinderen rekenen op onze ondersteuning als er gezondheidsproblemen zijn. Dit blijkt heel erg nodig, omdat er naast ziektes ook nogal eens ongelukjes gebeuren. Afgelopen maanden is er een kind in zijn gezicht verbrand, is er een jongen van een rijdende vrachtauto gevallen en heeft een van de kinderen een schop van een ezel gehad. Genoeg te doen lijkt me.

Daarnaast hebben we afgesproken dat er met ingang van volgende week een voedingsprogramma wordt opgezet. Elk kind krijgt van maandag tot en met donderdag een complete warme maaltijd. Hiervoor nemen we 2 koks in dienst. We streven ernaar dat de ouders een symbolische bijdrage leveren om de eigen verantwoordelijkheid te benadrukken. Sosseh heeft voor de komende 3 maanden een begroting gemaakt.

Naar aanleiding van ons bezoek aan de ABC-school hebben we besloten om in de komende periode extra lesmateriaal aan te schaffen.

De grootste zorg op dit moment gaat uit naar de oudste kleuters. Zij moeten het komend schooljaar naar een andere school. De ouders zijn vrij naar welke school zij hun kinderen willen sturen.

In de toekomst (juni 2009) zouden we de school graag uitbreiden met een extra etage, zodat ook de kinderen van de lagere school op de Marent school terecht kunnen. Daarvoor moeten we wel extra activiteiten organiseren om het benodigde geld binnen te halen (ongeveer 25.000 euro!).

De ouders zijn erg blij met de plannen en beloven ons alle steun. Ook met hen hebben we naar de films van de opening van de school en de kerstviering gekeken.

Op vrijdag gaan we opnieuw naar het department of education. Dit is een bureau dat het ministerie moet adviseren met betrekking tot de stichting van nieuwe scholen. Bij ons bezoek in juli hebben we de formaliteiten in orde gebracht en heeft de secretaris de school bezocht en ons toestemming gegeven om de school te openen. Tot op de dag van vandaag hebben we daarna niets meer gehoord. Reden genoeg om eens te informeren waar de vergunning (approval) blijft.

En dan blijkt de bureaucratie! We worden van het kastje naar de muur gestuurd en iedereen vindt zichzelf heel belangrijk. Het systeem van rangen en standen viert hier hoogtij. Het toppunt van frustratie doen we op bij de directrice. Terwijl we in gesprek zijn pleegt ze een telefoontje in verband met de problemen die ze heeft met haar computer. De arrogantie ten top. We blijven echter beleefd en danken haar ‘vriendelijk’ voor haar tijd en inzet. En nu maar weer afwachten wanneer zij iets laat weten. Wordt vervolgd.

In het weekend gaan we op pad voor privé zaken en genieten we van het heerlijke strandweer. Ik zie nog kans om het boek ‘De vliegeraar’ te lezen. Een spannend en ontroerend boek.

Maandagmorgen regelen we nog wat bankzaken en bezoeken voor de laatste keer de school.

De kinderen worden op de binnenplaats verzameld en Sosseh zingt met hen het volkslied en onder enthousiast gezang nemen we weer afscheid.

We kijken terug op een zeer geslaagde week, waarin we de bewoners van Ebo-Town weer een stukje toekomstperspectief hebben gegeven.

Johan en Harry